Terug naar Reizen

Vrijdag 17 oktober 2003
Een voorspoedige KLM-vlucht bracht ons, twintig man/vrouw sterk naar India’s hoofdstad Delhi. Voor sommigen een reeds eerder afgelegd traject. Voor de meesten de eerste keer. Ook vaak de eerste keer met Djoser in groepsverband, zoals tijdens de briefing c.q. kennis-making in de ochtend zou blijken. Een comfortabele bus bracht ons naar en van het hotel, waarbij de discussie airco aan of airco uit enigszins overheerste. Maar daar komen we de rest van de dagen wel uit. Na een ontbijt en een vogelvlucht door reisgenoten werd de groep gedeeld, waarbij schrijver in de tour zittend hierover zal verhalen.
Via de Laxmitempel en de Indiagate waarvan de eerste indrukken van een ruim aangelegde stad met veel groen overheerst, werd een goede voor velen eerste India maaltijd, lunch, genuttigd. Pedis, smaakvol en nog geen borrelende buiken brachten ons naar de graftombe, zeg maar paleis van Hamayun. Waar deze grootheid van eeuwen geleden (17e eeuw) ligt met zonen, vrouwen, dochters en kleinkinderen. Groot voor een begraafplaats. Eekhoorntjes met strepen, papegaaien en veel roofvogels maken het een echte rustplaats. Overigens gebouwd door Perzische en Turkse vakmensen, waar dan ook de Moslimtempels nog van getuigen.
Naar het Red Fort, waar de fietsrisksha’s ons tegen het verkeer in, rechts van de weg rijdend naartoe brengen. Het Rode Fort is een echt fort. Enige luxe van de toenmalige maharadja’s, met hamman en “tromme tempels” is nog wel te onderkennen, maar weegt niet op tegen de mooiste ervaring van de dag: met de fietsriksha door de oude oude stad en markt rondom de Juma Masjid moskee. Een ongekend drukke, levendige verkeersgekte met scooters, fietsen, auto’s, bakfietsen, die zich door de smalle steegjes me kraampjes moeten voorstellen. Opvallend is de kluwen elektriciteitsdraden op hoeken van de straten op palen en bijeengehouden met alles wat maar bindt. Heel grappig is het verkeersbord, met rode rand, verboden te toeteren. Je moet het geluid eens horen. De fietsriksja berijders die bij aankomst bijna vechten om een vrachtje blijken ook goede gidsen. Aardig is het verhaal dat er een “djoser-riksha” rondrijdt, geschonken aan een “arme” Indiër door eerdere Djoser-bezoekers. Een scooterfamilie, vader met oudste kind tussen de benen geklemd, moeder achterop met jongste kind in de armen, waarbij alleen vader een helm op heeft.
Nu schrijvend in de trein een voldaan terugblikkende schrijver na zijn eerste dag India, jammer dat de conducteur wat chagrijnig is. “Ligt u thuis ook met uw schoenen op de bank? U knipt thuis toch ook geen kaartjes”. Had ik toch maar die baard gekocht bij het Rode Fort. De trein naar Bikaner staat nu weer stil. Het zachte gezoem van de airconditioner doet voelen: dat de koele lucht aangenaam aanvoelt. Dit doet mij dan ook besluiten dit wisselschrift aan Jan van Vliet door te geven voor de zaterdag 18 oktober.

Harrie.

Zaterdag 18 oktober
Na de lange reis (11 uur) met nachttrein, tijdens welke sommigen heel goed sliepen en anderen weer gewoon de nacht overleefden - zaterdagmorgen ca. 08.00 uur gearriveerd in Bikaner, Tijdens de treinreis mocht ik de coupé delen met drie dames, wat gewoon heel gezellig was, met geanimeerde gesprekken tot het slapengaan.
Bij aankomst in hotel in Bikaner kregen wij ontbijt in de tuin van het paleis, dat ons tot hotel diende. Zelf trof ik het nogal slecht bij de kamerindeling dus laat ik de lof over dit “paleis” graag aan de anderen over.
Voor de liefhebbers was er de mogelijkheid van een excursie naar de zogeheten “rattentempel”, ten zuiden van Bikaner en voor anderen weer een heuse kamelentocht in de woestijn.
Zelf ben ik in Bikaner gebleven en heb genoten van de pracht en praal van het paleis van de maharadja in het Junagarh Fort.
’s Middags per riksha naar de oude binnenstad waar nog steeds prachtige haveli’s (de huizen van rijke kooplieden van eertijds) te bewonderen zijn. Ook weer de stengels van rietsuiker zien uitpersen en genoten van het heerlijke sap als drankje. Bikaner is een heel levendige, maar gezellige stad. Dat de woestijn dichtbij is zie je aan de vele kamelen die in de stad als lastdier (liever trekdier) gebruikt worden. Ook zie je natuurlijk de nodige koeien, anders zou dit niet India zijn (ik bedoel koeien midden op straat waar het verkeer omheen moet manoeuvreren). ’s Avonds een lekkere thali gegeten in restaurant in binnenstad. Het merendeel van de groep zou eten in de paleistuin met muzikale begeleiding. Daarover zeker meer in het verslag van morgen.

Jan van Vliet.

Zondag 19 oktober
De muziek tijdens het paleisdiner was prachtig; de danseres met haar heup-bewegingen en haar elegante arm- en handbewegingen nog mooier! Het lijkt allemaal zo makkelijk maar onze Hollandse voorstelling was de andere ochtend onderwerp van gesprek … laat ik het kort houden, we kijken liever dan meegenomen worden op het ritme van de Indiase muziek. Wie zal zich het meest vermaakt hebben?? De reis door het woestijn duurde zes uur en werd door Hans en Suus opgevrolijkt.
Mariette had een koffer vol spullen in de aanbieding, oorbellen, shawls en andere stuff. Suus probeerde het aan de man/vrouw te brengen. Een veiling werd geopperd. De opbrengst zou aan een schooltje worden gedoneerd. Helaas zit er nog niks in de pot.
Geen saaie reis naar Jaisalmer. Aangekomen in het hotel worden we hartelijk ontvangen met een welkomstdrankje en een Hawaislinger. Het stadje Jaisalmer met zijn middeleeuws fort, waaronder een uit zandsteen opgetrokken Jaintempel en paleis overtrof alle verwachtingen. Onvergetelijk was onze reis met onze gids. Hierover meer van Annemieke.
“Onze” gids begon de wandeling in het fort na een bezoek aan de prachtige Jaintempel kwam z’n broertje, die zou onze gids voor de rest van de excursie worden. Tijdens de wandeling zag Mariette al die prachtige koopwaar. “Dat moesten wij niet kopen”, zei onze gids, veel te duur. Aan het einde van de tocht kwam de aap uit de mouw. Onze jonge gids (met brommer) was sociaal werker en wilde ons meenemen naar een coöperatie die weduwen en wezen hielp. Zij verkochten voor deze “zielige” mensen kasjmiersjawls, tapijten en doeken. Wij moesten zeker komen kijken,, wat dacht je … Mariette en ik natuurlijk naar de fantastische coöperatie.
Nog even gekeken in het huis waar de kinderen met hun moeders woonden. Waar waren de kinderen??? Ach ja, natuurlijk op school. In de coöperatie werden wij op een bank gezet met een kopje heerlijke zoete thee en binnen een paar minuten lag de vloer van de kamer vol met de prachtigste kleden, sjaals en sari’s. De prijzen lagen vast maar we kregen al gauw 10% korting. We kijken nu met veel lol terug naar het spel van de verkopers en van onze “social worker”.
Maar Mariette kwam terug van de coöperatie met een sari en een sjwasl (echt kasjmir). En ze was er heel erg blij mee. Hoezo erin getrapt? In het zwembad van het hotel nog flink nagelachen. “s Avonds wordt de groep uitgenodigd voor een naamgevingsfeest. En daarover meer door de volgende schrijver(s) Hans en Suus.

Mariette en Annemieke

Dinsdag 21 oktober
Vandaag vertrokken uit het hotel Heritage Inn na een vrolijk “Goede morgen” van Mariette. “Goede morgen, ik heb wat voor jou”. Ik blij, maar wat was het geval: komt ze met ons schrift, ze was blij wat zij er van af was. Het hotel had een heerlijk zwembad en leuke kamers maar, niet koel te krijgen. We mogen niet klagen, we zijn op vakantie! Het stadje was in één woord prachtig. Roepende kinderen: “Hello, how are you?” en opdringende jongens met hun verhaal: “What is your name?” en ze studeren allemaal, kost heel veel, maar oh wee, het zijn slimme verkopers, proberen je na afloop de shops in te trekken. Daar hadden we iets meer in kunnen steken. We verlaten de stad gelukkig zonder koeiendrek tussen mijn tenen, het was met lopen oppassen geblazen.
We zijn op weg naar Jodhpur. Een lange trip afgewisseld door bijzondere landschappen, kuddes kamelen, schapen en geiten. Een rustige bus voor de goederentrein met achterlating van vet en stof, maar het is leuk (thuis waren we direct onder de douche gesprongen). Het landschap begint langzaam groener te worden en de weg slechter. Naast mij een stuiterend hoofd van Harrie, maar die slaapt rustig door.
Na onze trilmassage komen we aan bij het fort, schitterend gelegen op een top van een berg. Voor we het fort gaan bekijken krijgen we uitleg van een gids die op komische wijze de audiovisuele apparatuur probeert uit te leggen. Prachtig en verrassend wordt onze tocht. Onze fantasie wordt geprikkeld bij het zien van deze rijkdom en bouwstijlen. Om 16.00 uur zijn we bij de bus en waar is Jan? Was het 16.00 uur of 16.15 uur? Ha, daar is onze Jan. Aangekomen bij ons nieuwe paleisje wacht ons weer een verrassing. Mooie mannen brengen ons verfrissende doekjes en een drankje. Onze kamers zijn prachtig en ’s avonds is het fort een sprookje. Er wacht ons een heerlijke en rustige nacht. De pen geef ik door aan Manfred en Aimee.

Suus

Woensdag 22 oktober
Rustdag! (hoera!!)
Vanmorgen niet gewekt door wekker of telefoon, maar door vogels. Helemaal uitgeslapen, besloot ik (Aimée) nog in nachtpon naar buiten te gaan om ze te bekijken. Op het gras stond een grote schaal met voer en daarheen vlogen ze: prachtige papegaaitjes in felle kleuren. Ook leuke eekhoorntjes aten mee. Verder was alles nog rustig. Hans en Nel sliepen nog. Suus en Hans zaten gezellig op hun terrasje, alleen Fred en Elly liepen al rond. Lekker relaxed allemaal!
Na het ontbijt bleven er een paar bij het overigens prachtige fort/hotel, maar de meesten van ons gingen op jeepsafari. Hartstikke leuk hobbelen over zanderige weggetjes in de omgeving. Er zijn bezoeken gebracht aan een pottenbakker, een weverij, hutjes en een opiumdemo. Bij het laatste hebben wij water gedronken dat was getrokken uit opium en wat aan de waterpijp mogen lurken. Terug naar ons hotel/fort hebben we roze olifanten, smurfen en luchtkastelen gezien, zo stoned waren we. Nee hoor, ik geloof dat niemand ook maar iets heeft gemerkt. Wel hebben we een plas met mooie vogels en een aantal gazellen en antilopen mogen bewonderen. Soms had ik het gevoel dat we in Afrika op safari waren, net zo droog en warm, dezelfde dieren en zelfs dezelfde hutjes! Flasback? (Toch door de opium?) Bij de opiumdemonstratie hebben we enorm veel lol gehad met de vrouw en dochters, die waren nl behangen met prachtige sieraden van goud en zilver. Nel had ook een paar mooie dingen om, die ze van Hans had gekregen. En ik? Ik? Ik had slechts een ring van plastic en een horloge van plastic om! De vrouwen kwamen niet meer bij van het lachen en wij natuurlijk ook: Manfred is maar een “poor husband”. Kijk, en zo hebben wij het image van die “rijke” toeristen toch maar mooi kunnen veranderen! Ze hadden zelfs medelijden met mij. Een oud, maar prachtig, vrouwtje leende zichzelf en haar hutje uit voor een fotostop en toen gingen we weer terug voor een heerlijke middag in en rond het zwembad. Na het diner volgde er nog een hoogtepunt: het afrekenen! Maar dat hoogtepunt had meer met de prijzen te maken!!! Welterusten.

Manfred en Aimée

Donderdag 23 oktober
Na het afrekenen van het ontbijt – dat gelukkig een stuk sneller gaat dan het opmaken van de rekening gisteravond – vertrekken we richting Udaipur.
Tijdens de drinkstop in het in Egyptische stijl ingerichte hotel wordt ons geduld danig op de proef gesteld, maar uiteindelijk zitten we allemaal met ons drankje voor ons neus. Even lijk ik me vergist te hebben in onze groep, die tot nu toe gezellig en vriendelijk was, als Fred er van door gaat met de tas van Hans, maar gelukkig blijkt dit op een misverstand te berusten en gaan we vrolijk op weg naar ons lunchadres. Het is een gezellig plekje.
Daarna bezoeken wij de Jaintempel van Ranakpur. Zeer indrukwekkend en voor het grootste gedeelte gemaakt uit marmer. Op weg naar Udaipur verandert het landschap van de kale woestijn in een prachtig bergachtig gebied. Het ziet er ook erg groen uit. Als we in Udaipur aankomen moeten we eventjes wachten en dan rijden de riksja’s ons naar het hotel, omdat de bus niet door de nauwe straatjes kan. Het hotel ziet er superleuk uit en ik heb ook een leuke kamer; dit keer met roomie. Het hotel zit namelijk zo vol dat Edine in een ander hotel moet slapen. Aangezien ik toch een grote kamer heb besluiten we hem gezellig te delen. Het eten op het rooftop is ontzettend lekker en de sfeer is zeer gezellig en romantisch met de verlichte stad op de achtergrond. Ik ga weer zeer voldaan slapen.

Jeanet

Vrijdag 24 oktober
Na een prima ontbijt op het prachtige dakterras met schitterend uitzicht vertrok een groot deel van de groep per motorrisksja naar de stad. We bezochten eerst de markt (groenten en kruiden) en het oog van de dames viel heel snel op een uitstalling van fel gekleurde sari’s. Kennelijk vanwege Divali de volgende dag, was er “uitverkoop” en konden we al voor Rp 115,-- een mooi exemplaar meenemen.
De groenten op de markt zagen er qua grootte en kwaliteit anders uit dan we in Nederland gewend zijn. Maar goed, dit is natuurlijk een heel ander klimaat, en bemesting en waterhuishouding zijn natuurlijk niet te vergelijken. Er is in India immers geen hightech landbouw, degenen die in Nederland biologisch boeren, prefereren kunnen hier hun hart ophalen.
Daarna kwamen we voor een gesloten poort van een te bezoeken begraafplaats te staan. Normaal was het open, maar door de opnamen voor de Italiaanse film “Christmas in India”, was die gesloten. Gelukkig mochten we na bemiddeling van de riksjarijders toch nog 20 minuten binnen rondlopen; aldaar zagen we graftomben van vele generaties maharadja’s. We hebben daar ook een aantal apen zien rondlopen, dit tot groot genoegen van vooral Petra.
Van de begraafplaats naar de Jagdishtempel. Deze tempel is opgedragen aan de God Vishnu. We moesten zoals gebruikelijk onze schoenen uitdoen, maar deze keer op een niet zo schone plaats; de koeien en andere dieren liepen er ook nog rond met alle gevolgen van dien. De sfeer in de tempel was bijzonder, alwaar ook enkele Sadhu’s aanwezig waren.
Vervolgens zijn wij naar een museumhaveli gegaan. Daarna zijn we gaan lunchen op een idyllische plek, heel mooi gelegen aan het water met fantastisch uitzicht op de waterpaleizen. De bestelling liet ongeveer vijf kwartier op zich wachten, maar de tijd werd verkort door kleine eekhoorntjes, die behoorlijk tam waren. Ze kwamen stukjes koek halen en later ook brood en sla. Erg leuk! Het eten was prima, het was ook de eerste keer dat we allemaal tegelijk ons eten kregen. Voorwaar een prestatie van formaat. Bij het opmaken om weg te gaan werd ineens een olifant gesignaleerd. Edine, Leon en Perkaas gingen er direct op af, later gevolgd door Fred. Toen ik, Gusta, er later bij kwam was Leon een ritje aan het maken en later loste Fred hem af.
Doordat de lunch zo was uitgelopen gingen we snel naar het Stadspaleis waar we heel mooie toegangskaarten kregen. De gids had van Edine te horen gekregen dat we om 16.00 uur bij de boot moesten zijn en hij leidde ons in een razend tempo rond. Het was soms moeilijk om hem bij te houden, zeker wanneer we allerlei smalle trappetjes moesten nemen. Die trappetjes waren expres zo gemaakt: wanneer de vijand het paleis probeerde in te nemen waren de trappen zo smal en bochtig dat de verdedigers iemands hoofd konden afhakken voordat men doorhad in een hinderlaag te zijn gelopen. De maharadja’s en maharana’s waren duidelijk gek op spiegels, deze waren overdadig toegepast. Na de tour in “fast forward” werden we opgedreven richting aanlegplaats van de rondvaartboot. “Hijgend” daar aangekomen bleek een deel van de groep te zijn achtergebleven. Gelukkig hadden we iets meer tijd omdat de boot later zou vertrekkenen de verloren schapen zich weer bij ons konden voegen. De boottocht was heerlijk en we hadden veel mogelijkheden voor het maken van foto’s en film.
Na anderhalf uur kwamen we terug bij de aanlegsteiger en de riksja’s die we voor de hele dag hadden gehuurd stonden ons op te wachten. We konden hierna zelf bepalen wat we wilden gaan doen en daarbij hadden we de beschikking over vervoer. Luxe, want de chauffeur brengt je waar wilt zijn en wacht totdat je terugkomt. Wij zijn o.a. naar een postkantoor geweest, een fotozaak en we hebben een aantal Bollywoodfilms gekocht. Leuk voor Perkaas, helaas geen Engelse ondertiteling erbij … We kunnen weer volop foto’s maken, omdat de fotowinkel al onze foto’s op cd heeft weggeschreven Ongelooflijk, bijna alle meegenomen geheugenkaarten waren al vol.
Om 18.30 uur waren we weer in het hotel en daar kregen we horen dat anderen met een aantal riskjarijders problemen hebben gehad, omdat ze voor het gebruik na de boottocht een bijbetaling wilden. Het diner hebben we weer op het dakterras van het hotel gebruikt en ook deze keer was dat zeer aangenaam en gezellig. Toen we aansluitend wilden afrekenen bij de receptie bleek er te zijn geknoeid met de rekening van het eerste diner. Bij drie bedragen was er een “1” voorgezet en het eindbedrag was verhoogd met Rp. 300. De receptionist belde met het restaurant om te prijzen te verifiëren en maakte daarna omstandig zijn excuses. De rekening werd aangepast, maar toch hebben wij het gevoel dat wij werden opgelicht. Volgens ons was de receptionist zelf de boosdoener. Jeannet heeft hetzelfde meegemaakt, ook bij haar werd voor drie bedragen een ‘1’ gezet. Gelukkig heeft ook zij dit tijdig ontdekt. Best jammer, dit alles, want het verblijf in dit hotel is ons verder goed bevallen.

Perkaas en Gusta

Zaterdag, 25 oktober, Happy Divali
Udaipur, lekker uitgeslapen en spijtig afscheid genomen van het zoveelste schitterende hotel en na een laatste blik op het Lake Palace met een serie tuktuk’s naar de bus. Hobbel, hobbel, rammel, rammel, stop, koeien op de weg, hobbel, rommel, evaluatieformulier, waarop één persoon anoniem wenste te blijven, “Aimée” dus. Halverwege deelde Suus op haar eigen manier waterflessen uit. Dekking zoeken dus. De lunch naderde en daarvoor werd een prachtig tempeltje uitgezocht.
Een heerlijk klaargemaakte picknick door Edine, Petra en Léon met nieuwsgierige blikken gade geslagen door een tiental Indiase kinderen. Onze onvolprezen reisleidster Edine had een driegangen menu voor ons meegebracht.
Na de lunch werden de toeschouwertjes, leeftijd vijf tot negen jaar, uitgenodigd door Petra voor het rondedansje ‘de zevensprong”, wat ze aarzelend perfect nadeden onder grote belangstelling van vele plaatselijke toeschouwers en natuurlijk onze enthousiaste groep. Na diverse andere schoolliedjes zongen de jonge Indiase meisjes en jongens keurig op een rij, ons nog een paar liedjes toe. Met recht een lunch met entertainment.
Daarna nog 1,5 uur verder, de weg werd steeds smaller en hobbeliger, maar de bus hield stand en ons nederig onderkomen voor de nacht kwam in zicht. Dichterbij gekomen bleek het tocht weer verrassend anders, indrukwekkend, de oh’s en ah’s klonken alom.
Edine had een leuk plan bedacht. Alle mannen en vrouwen in Indiase klederdracht, tulband, sari’s en dan met het Karnifort hier in Bambora, voor een groepsfoto. Nu dat heeft ze geweten. Als een volleerde fotografe knipte ze met de merkwaardigste types fototoestellen van elk groepslid één of twee foto’s en we mochten niet eens keurig op een rij staan. “Het moest tenslotte ook nog wat lijken”, zei ze. (Hoezo Japanners herken je aan hun fototoestellen). Wij, Hans en Nel, kregen de “bruidsuite” toegewezen en zullen daar zeker van genieten. Bedankt Edine, het fotoplan was zeer geslaagd, we hebben veel plezier aan beleefd en genoeg foto’s om later aan terug te denken.  N.B. Is dit wel een Djoserreis?

Hans en Nel

Zondag 26 oktober
Om 06.00 uur werden we gewekt om ons gereed te maken voor een zeer lange busreis. En ja hoor, uitgerekend op een hele dag bus mag ik mijn verhaal doen in dit dagboek.
Na een te korte nacht in het Karnifort in Bambora, wat alweer een zeer originele slaapstek bleek te zijn, zijn we na een simpel ontbijt met de bus vertrokken naar het Phool Mahal Palace Hotel in Kishangarh. Nu ik aan het schrijven ben gegaan gaat voor de derde keer het licht uit. Het dorp blijkt dan ook zo eenvoudig dat dat natuurlijk niet verbazend is. Ik hoor dat de generator weer wordt opgestart, dus binnen enkele minuten zal het licht wel weer aangaan. Op dit moment zit ik heel romantisch te schrijven bij het licht van een kaars. Waarschijnlijk zullen we deze kaars nog wel meer nodig hebben vanavond.
Even terug naar onze reis. Natuurlijk valt er over een busreis weinig te schrijven, maar toch zijn er wel wat zaken te melden. Nadat we Bambora achter ons hebben gelaten valt het op dat we na het platteland met veel boerenbedrijven terecht gekomen zijn in een wat ruiger en bergachtig gebied waar veel industrie is gevestigd. We rijden langs een enorme zinksmelterij, vervolgens komen we langs enorm veel marmer zagerijen, daar is het in Italië maar kinderspel bij vergeleken. Ja hoor, wat ik al had gedacht, wederom valt het licht uit maar het kaarsje brandt nog dus ik schrijf vrolijk verder. Wat ook opvalt tijdens de busreis is dat de koeien allemaal gestippeld zijn en rode hoorns hebben. Er zijn er bij die een bonte verzameling van stippen vertonen in de kleuren roze, turkoois, groen, rood, enz., enz. Ook deze versieringen blijkt allemaal met het Divalifeest te maken te hebben. Onze chauffeur is een meester in sturen van onze bus, ook al houden wij af en toe de adem in want de heilige koeien duiken te pas en te onpas op en zijn soms niet van zins om door te lopen tijdens het oversteken van de snelweg. Ja hoor, alweer valt het licht uit, maar mijn kaarsje brengt wederom uitkomst.
Ineens duikt er langs de weg een grote groep dansende jongens en meisjes op gekleed in de vele mooie kleuren. De chauffeur stopt  met bijna piepende remmen om ons van dit schouwspel te laten genieten. Dus de bus aan de kant en allemaal naar dit aandoenlijke tafereel. Na een aarzelend moment om door te dansen en te zingen gaat het hele spel weer vrolijk verder tot groot vermaak van de groep.                    Na een hartelijk afscheid van de dansende jongens en meisjes gaan we weer verder en gaan even verderop lunchen. Mijn Elly moet wel heel lang op haar Spring Rolls wachten, maar die zijn dan ook wel heel erg lekker en versgemaakt.
Na nog zo’n twee uur rijden arriveren we bij ons nieuwe paleis, het Phool Mahal Palace Hotel, zoals al eerder aangegeven. Ja hoor, alweer valt het licht uit, maar het kaarsje … Het paleis is een zeer oud bijna vervallen gebouw, maar met heel veel charme en geweldige kamers, zeg maar zalen om in te slapen. De ene kamer (zaal) is nog indrukwekkender dan de andere en het diner is op het terras. Dus samenvattend is ook deze busdag weer heel gezellig en interessant geweest. Dit natuurlijk doordat we een erg leuke groep hebben en een geweldige reisbegeleidster.

Fred.

Maandag 27 oktober
Vandaag verlaten we met pijn in ons hart ons antiek paleisje. Met onze grote balzalen en voor sommigen een droom om nooit te vergeten. De dag begon met een verjaardagslied en felicitaties voor Aimée, die 36 jaar werd. Na het cadeau was er een ceremonie gepland voor een hindoepriester. Dit was enig en het bracht ons geluk, want we hadden geen file op de weg naar Jaipur.
Om 13.00 uur waren we in ons nieuw paleis, wat nieuwer en met wat meer toeristen.
Na de lunch ging ieder op pad om de stad te verkennen. Wij gingen met Jo en Jeanette mee in een vierpersoons toekktoek. We bezoeken eerst de Janter Manter, een observatorium uit 1728, erg interessant. Daarna baanden we onze weg te voet door al de mensen, koeien, varkens, toektoeks, riskja’s, enz., enz.
Op naar het Hawa Mahal, paleis der winden. Ik vind die erg grappig, heel anders dan de anderen. We klauterden samen met wat apen naar boven en hadden een mooi uitzicht over de stad. Het City Palace kreeg ook een bezoekje, wat we wat minder vonden. Ook hebben wij gelopen over de Tripolia Bazaar en Nehru Bazaar en alleen maar kijken en niet kopen. Daarna pakten we de zoveelste toektoek, nu naar het hotel. Puf, puf, puf. Het zit er weer op.

Petra.

Dinsdag  28 oktober
Het lijkt erop, dat de ware Djoserreisgeest vaardig is geworden over de groep. Bijna iedereen gaat zelfstandig op pad. Dit heeft als voordeel dat je in directer contact komt met de lokale bevolking. Vreemd eigenlijk dat dit niet eerder is gebeurd. Edine stond er wel van te kijken toen er plotseling erg weinig belangstelling meer was voor de tours die zij in de aanbieding had. Al tijdens het ontbijt bleek dat er verschillende plannen waren. We troffen dus maar een klein deel van de groep aan de ontbijttafel. Wij waren aan de late kant, dus waren de beste taxi’s al weg. Voor ons dus geen Ambassador, maar een soort smal Koreaans busje. Lekker lopen deed de motor bij het begin al niet, maar dat mag de pret niet drukken.
Het Amberfort is het eerste doel. Nog een keer dwars door het chaotische verkeer van Jaipur. De rode kleur van de gebouwen binnen de ommuurde stad vinden wij prachtig. Chaotisch en vuil is het immers overal in India. Bij Amber aangekomen herkennen wij de te nemen route onmiddellijk. In vergelijking met onze vorige reis naar India waren er aanmerkelijk minder “pittoreske” verkopertjes langs de route omhoog. Plotseling stonden wij oog in oog met olifanten die luie en/of rijke toeristen omhoog brachten. Fred en Harrie zaten op de tweede olifant die we zagen. Hun wederhelften zullen we niet lui of rijk noemen. Zij waren charmant gezeten op de olifant. Zij hadden het geluk ons nogmaals te treffen maar toen hieven zij het melodietjes uit de Roloreclame aan. Gelukkig sloeg de olifant niet met zijn slurf.
Het fort zelf was nog steeds prachtig. Voor ons de top van de Moghul architectuur. Elk keer vinden wij het verwarrend, dat je ook zoiets kunt zien in Andalusië in het Zuiden van Spanje. Wat is het gebied waar de Moslims over hadden geheerst toch groot!
Van het Amberfort  gingen wij naar de Apentempel. Onderweg zijn we gestopt bij een echte lokale markt. Er liepen veel zwart gesluierde moslimvrouwen. Daar kost een sari slechts Rp. 8,--! Wat opviel is dat die mensen allemaal zo graag in de nabijheid van een westerling vertoeven. Snap ik niet. Ik had vanmorgen niet eens after shave op gedaan. Aangekomen bij de Apentempel kozen we voor de ingang die via twee bergbestijgingen loopt. Dat gaf een totaal ander zicht op het geheel dan de vorige keer. Rondom de tempel zelf mocht niet worden gefilmd, want gedurende de “holy month” nemen de vrouwen daar een bad. En daarbij ontdoen zij zich van hun bovenkleding. Toen ik dit vernam heb ik plechtig beloofd niet (meer) te filmen. Voor intimi: ik heb een leuke zoom op de camera.                 Terug bij de taxi was het al weer 15.05 uur. Dus maar weer terug naar de stad. Shoppen en (geld) bijtanken. Inmiddels liep de taxi “op drie poten”. We hebben de chauffeur maar iets meer gegeven dan de afgesproken prijs (voor de reparatie). Want hij heeft ons niet verrast met een bezoek aan een winkel van zijn keuze.
Aangezien onze kamer in Hotel Narain Niwas Palace dicht bij het souvenir-winkeltje ligt kregen we daarna regelmatig aanloop van kooplustige reisgenoten. Maar op een gegeven moment moesten wij ons wel allemaal gaan concentreren op de happening die vanaf 20.00 uur zou gaan plaatsvinden, het afscheidsdiner. Afscheid omdat zes reisgenoten morgen doorgaan in een andere richting. Fred en Elly, Hans en Nel plus Aimée en Manfred. Verder hadden Hans en Suus iets speciaals op touw gezet om Edine te bedanken voor de manier waarop zij als onze reisbegeleidster heeft gepresteerd. Na afloop van het diner sprak Hans enige woorden. Eerst bedankte hij de vertrekkende reisgenoten voor hun gezelschap. Met name Aimée werd in het voetlicht gezet. Er had zich een dermate goede band ontwikkeld tussen de redenaar en Aimée. dat het eigenlijk beter was dat zij dan toch maar vertrok. Edine kreeg als dank een flinke taart (40x40 cm) met de tekst “Thank you Edine”. erop gespoten in een hartvorm. Omdat Edine de taart onmogelijk alleen op kon hebben wij haar daarbij geholpen. Oh ja, de taart werd vergezeld door een envelop met inhoud. Maar over triviale dingen als geld zullen we het maar niet hebben.
Na afloop van het diner namen sommigen het boekje van Sai Baba, dat wij tijdens het diner van het personeel kregen uitgereikt, mee naar het hotel, sommigen niet. Die kan de eigenaar van Restaurant Indiana morgen nog eens uitdelen. Wegens een tijdelijk gebrek aan Bajaj’s zaten wij met zes passagiers in één motortaxi. Dat verhoogde alleen maar de pret.

Jo en Jeannette.

Woensdag, 29 oktober
Vroeg uit de veren vandaag na een gezellig avondje. Zoals afgesproken geen uitzwaaiers, die liggen nog lekker wat te slapen. Ze moeten ook rusten, want de reis gaat voor hen nog verder. Voor ons is het nu nog twee dagen. Iedereen kan ruimer in de bus gaan zitten.
Onderweg naar Fathehpur Sikri begon het in Jaipur met een omleiding. We kwamen langs een gebied met heel veel steenfabrieken. Ik ben benieuwd of hier mannen of vrouwen werken, want heel veel mannen zitten langs de weg, hangen wat te luieren en drinken massaal thee in alle dorpjes waar we doorkwamen. Het laatste stuk, dat we na de lunch moeten afleggen is heftig. De weg mist een derde van het asfalt. Hierop worden halsbrekende toeren uitgehaald wat betreft het inhalen. Het merk “TATA” van de vrachtwagens is regelmatig op ons ingereden om op het laatste moment nog snel terug te keren naar hun eigen weghelft. Ook lokale bussen zijn erg goed in halsbrekende toeren. Het gaat niet altijd goed, want er lag een plat gevouwen bus in de berm.
We hebben ons doel bereikt: Fathepur Sikri, een stad van het jaar 1556 die werd gebouwd en bestuurd door keizer Akbhar . Nog goed in takt met een mooie moskee, die mij doet denken aan de moskeeën in Iran. Veel geplaagd door verkopers zijn we na afloop snel de bus weer ingegaan en hebben dezelfde route met slecht wegdek voor een deel weer af moeten leggen. Aangekomen in onze haveli voor onze laatste nacht die we weer doorbrengen op een unieke plek. Diner op een lief binnenplaatsje in de buitenlucht. Vroeg naar bed om uitgerust te zin voor een lange laatste dag en nacht met vliegtuig. India, je hebt mijn hart gestolen.

Gerdien (van Harrie)

Vrijdag 31 oktober
‘t Het zit er op! Nog even de laatste roepies kwijtraken op ’t vliegveld en dan zal de grote KLM-vogel ons weer meenemen wèg van India, wèg van dat ongelooflijk boeiende land, óók weg van de voor ons wellicht meest indrukwekkende reis tot nu toe: de Rajasthan Paleizen-reis.
De laatste dag bleek een warme, zeer lange dag te zijn. Een vroege start in Peharsar bij Bharatpur – heerlijk geslapen, lekker ontbeten.
Er moesten enkele “noodstops” onderweg gemaakt worden, voor sommigen die váák moesten en voor enkelen die het steeds vergeefs probeerden. Gelukkig de hele reis géén èchte zieken!
In de bus een wat gezapige stemming; we waren allen wat moe – de slaaphoofden werden regelmatig wakker gemaakt door een gevarieerd aanbod van resterende snoepjes en koekjes. En dan ineens iedereen overeind – spanning werd zichtbaar: de wereldberoemde Taj Mahal kwam zéér nabij.
Uiteindelijk “deinden” we erheen in een open kar met een dromedaris er vóór – leuk idee weer van reisleidster Edine -!
Harrie kroop stoer op de bult van het dier om zo mee te rijden; minder leuk en zéker gevoelig werd de wat tegenvallende lange rit voor hem!
En dan sta je ineens voor dat machtige, prachtige, imposante bouwwerk… váák gezien afbeeldingen en in films, maar nu véél indrukwekkender in het echt. Voor Suus en ondergetekende een absoluut hoogtepunt van onze nu al tien India-reizen. Het betekende een grandioos slot van een werkelijk in álle opzichten onvergetelijke reis. Te veel indrukken eigenlijk in onze hoofden – we gaan thuis alles rustig een plaatsje in onze herinnering geven en zullen ongetwijfeld met de dierbare mede-reizigers weer opnieuw genieten van de in beeld gebrachte schitterende momenten.
Nu ik dan toch het slotwoord heb gekregen, mòet ik – zéker weten namens allen – een grote pluim geven aan reisleidster Edine te Bokkel Huinink. Zij was het, die 14 dagen lang met haar enthousiasme, spontane verrassingen, maar vooral met haar grote vakkennis, deze reis voor ons tot een onvergetelijke belevenis maakte. Wij boften geweldig met haar (en het moet tòch gezegd: zij óók wel een beetje met ons…)
Zien we elkaar nog een keer? Natuurlijk  - al was het alleen om de film van Jo en Jeanette te zien en alle gemaakte foto’s!
Ziezo – nu snel de lucht in en terug naar Max en Lex (onze hondjes) en de kippen…óók een goeddoend vooruitzicht…

Hans

Terug naar Reizen