Terug naar Reizen

17 mei 2007
We vliegen met Austrian Airlines via Wenen naar Istanbul en komen daar laat in de middag aan.
We hebben een airport transfer en het lukt ons snel om het vervoer te vinden.
We verblijven in het Best Western St. Sofia aan de Alemdar Caddesi in Sultanahmet. Uit onze kamer zien wij op steenworp afstand de Aya Sofya. De kamer is OK, maar de baliemedewerker probeert ons over te halen om toch vooral die kamer op de verdieping erboven te nemen, want die heeft ook een balkon. Maar dan moeten we wel wat bijbetalen. We zitten niet verlegen om een balkon en voor de rest is de kamer ook niet zoveel mooier, dat we daar een meerprijs voor over hebben.
We gaan nog maar even de omgeving verkennen. Vanaf het Sultahmetplein zie je zowel de Aya Sofya als de blauwe moskee liggen. De Aya Sofya is nu een museum en het is in de avond gesloten. Dus lopen we naar de blauwe moskee. Behulpzame mannen vertellen ons, dat als we nog naar binnen willen, dat we dan nu moeten gaan, want de moskee gaat over een uur dicht. Aangezien we rustig de tijd willen hebben om alles te bekijken, besluiten we nu nog maar niet naar binnen te gaan. We nemen foto’s en videoopnames van de buitenkant van de moskee en van de Aya Sofya en we gaan dan weer terug naar ons hotel.

18 mei
Het ontbijt is pas om half acht. Niet vreemd, want alle bezienswaardigheden gaan niet eerder dan om negen uur open. Het ontbijt is erg uitgebreid. Per ongeluk pak ik een ei, dat klaar ligt om nog gekookt te worden en bij het aantikken heb ik gelijk een vies bordje. We laten ons het ontbijt goed smaken.
Na negen uur lopen we naar de blauwe moskee. Schoenen uit. Maar, anders dan in India is het niet gebruikelijk, dat je de schoenen bij de ingang achterlaat. Er liggen plastic zakken om ze in mee te nemen, de moskee in. Een hoofddoekje voor vrouwen is niet verplicht. Dus doet Jeannette maar zonder. We nemen geen gids, want die uitleg blijft toch niet hangen. Bovendien hebben we ons van te voren goed ”ingelezen”. De loge, waar sultan Ahmet I ooit zat, is voorzien een afschermend rooster dat op kant lijkt. De minbar, waarop de imam zijn vrijdagse preek houdt is een pronkstuk. Aan de blauwe Iznik tegels in het plafond dankt de moskee zijn naam. We hebben de minaretten geteld; het zijn er inderdaad zes, net als grote moskee in Mekka.
We lopen via het Sulanahmetplein naar de Aya Sofya, de kerk van de heilige wijsheid. Daar komen we langs die Ottomaanse tappers, die goochelend een glaasje kersensap vullen uit een tank, die ze op hun rug dragen. Voor een kleine bijdrage mag je ze fotograferen en het glaasje leeg drinken.
De Aya Sofya; niet te geloven, dat dit gebouw wel 1400 jaar oud is! Opvallend zijn de steunberen, die er voor zorgen, dat het gebouw overeind blijft. Het blijft vreemd, dat ze er zo lang geleden er al in geslaagd waren dit principe uit te vinden. Voor de ingang liggen een aantal Byzantijnse friezen, waarop de gebeeldhouwde afbeeldingen van een aantal schapen nog duidelijk te herkennen zijn. We gaan door de keizerlijke poort naar binnen. Als je het schip binnen komt, ben je gelijk onder de indruk van deze enorme ruimte. De koepel is 56 meter hoog. De medaillons met de gekalligrafeerde tekst vallen gelijk op. We gaan ook naar de gallerij. Op weg daar naar toe voel je aan, dat dit een gebouw is met een middeleeuwse historie. De mozaïeken met de Byzantijnse voorstellingen zijn gelukkig in stand gebleven, nadat de Osmanen Constantinopel veroverden.
Van de Aya Sofya lopen we naar het Topkapi paleis. Op sommige plaatsen mag je niet fotograferen of filmen, met name in de schatkamers van het paleis. En dat is jammer, want daar zijn de prachtigste dingen te zien. Zoals de Topkapi dolk, Deze dolk is in 1741 door de edelsmeden van de Sultan gemaakt en het was de bedoeling om hem aan de shah van Perzië te geven. Maar die stierf, voor de dolk aan hem kon worden gegeven. In de schatkamers zien we ook veel wapens en porselein. We hebben er van afgezien om ook de harem te bekijken. Aan de noordkant kan je over de Gouden Hoorn en de Bospurus uitkijken.
In de middag gaan we naar het Yerebatan Sarayi, ook wel de Basilica Cisterne genoemd. Dit is een enorm ondergronds waterreservoir. Je moet even naar de ingang zoeken. Het dak rust op 336 zuilen van 8 meter hoog. In de uithoek rusten twee zuilen op sokkels van Medus-hoofden. De cisterne bleef tot een eeuw na de verovering wisten de Osmanen niet van het bestaan ervan. Zij besloten iets anders te maken, omdat zij niet gecharmeerd waren van het drinken van stilstaand water.
De dag is nog niet voorbij en wij zijn nog niet uitgekeken. Dus gaan we met de tram naar de grote bazaar. Die tram is overigens wel een uitkomst, want hij komt zo ongeveer elke 5 minuten voorbij en het kost niet veel. Van de bazaar hadden wij andere verwachtingen. Hij is niet oud, zoals echte oosterse bazaars. Men verkoopt er ook de moderniteiten, die wij tijdens onze reizen het liefst ontlopen, zoals mobiele telefoontjes. Je kunt er inderdaad verdwalen. En over de hoofden lopen. We gaan er maar niet te diep in, alhoewel we wel een plattegrond hebben.
Vanuit de bazaar lopen we in de richting van de Gouden Hoorn en we nemen een kijkje op de kades van Eminönü, omdat wij ons willen oriënteren voor een boottochtje, later.
We nemen ook een kijkje in het treinstation, Sirkeci. Van de grandeur uit de tijd van de Oriënt-Expres is niets meer over.
Daarna lopen we terug naar ons hotel. Onderweg komen we langs restaurant Homemade, dat ons via Internet was aangeraden. Misschien gaan we daar een volgende keer eens eten.
Nadat we ons in ons hotel een beetje hebben opgefrist, gaan we een restaurantje uitzoeken. Op de Divan Yolu Caddesi zijn er een heleboel en we kiezen er één uit.

19 mei
Er is één bezienswaardigheid aan het Sultanahmetplein, dat we nog niet gezien hebben: het Hippodroom. In de Byzantijnse tijd was dit een geweldig stadion. Het is gebouwd in de 3e eeuw onder keizer Septimius Severus. Maar daar is nu nog maar weinig van over. Vanaf het Sultanahmetplein kom je eerst langs een fontein, die door keizer Wilhelm II van Duitsland is geschonken. Daarna kom je langs de egyptische obelisk. Deze obelisk uit 1550 v. C. stond ooit in bij Luxor. Hij is ooit gebroken en er is nu nog maar een derde van zijn oorspronkelijke lengte over. Toch ziet hij er nog heel gaaf uit! Daarnaast staat de slangenzuil, waarschijnlijk uit 479 v. C. afkomstig uit Delphi. De koppen van de slangen zijn er in de 18e eeuw door een dronken poolse edelman afgeslagen. Als laatste staat er nog de bronzen zuil, of de zuil van Constantinus Porphyrogenitus. Er zit geen brons meer op de zuil. Hij ziet er behoorlijk verfomfaaid uit en dat komt, omdat jonge Janitsaren hem beklommen als bewijs van hun dapperheid.
We gaan met de tram naar Kabatas, de laatste halte op Beyoglu, aan de andere kant van de Gouden Hoorn. Vlak daarbij is het Dolmabahce Paleis, dat in 1856 is gebouwd, ter vervanging van het Topkapi paleis. De sultan vond dat paleis wat achterhaald. Het Dolmabahce paleis is een meer westerse stijl gebouwd en het betekende zowat de financiële ondergang van het Ottamaanse rijk, dat toen in feite al niet meer zo machtig was als weleer. Je gaat in groepen naar binnen, begeleid door een gids, die een uitleg geeft in een buitenlandse taal. Wij hebben voor Engels gekozen. Als je net binnen bent, wordt je direct verrast door de zogenaamde glazen trap. In feite is de trap niet van glas. Alleen de zuilen, maar die zijn niet van glas, maar van Baccarat-kristal. We komen door een heleboel grote pronkzalen, met de mooiste fauteuils, tapijten en kroonluchters. Omdat wij wat achter onze groep aanlopen, worden we ingehaald door een groep turken en het valt ons op, dat zij allemaal een foto nemen van de kamer, waar Mustafa Kemal (Atatürk) is overleden. De klok staat er stil op het tijdstip van zijn dood (9:05) op 10 november 1938. Een mooi paleis, maar wij vinden het Topkapi paleis mooier, authentieker.
Als we weer buiten staan, zien we een regatta van allerlei pleziervaartuigen op de Bosporus. Het is vandaag de dag van de sport.
Na een drankje bij het water lopen we omhoog naar het Taksimplein. Daar lopen wij direkt de Istiklal Caddesi in. Dit is de Kalverstraat van Istanbul. Heel veel chique winkels.
Er loopt een heel oude trammetje door de straat. We schieten ergens een binnenplaatsje in om iets te drinken. Daar worden overvallen door een groep luidruchtige voetbalsupporters. Gelukkig zijn zij alleen maar luidruchtig.
Slenterend bekijken we winkels en de vele trendy restaurants. We komen ook langs een aantal europese consulaten, waaronder die van nederland.
Bijna aan het eind gaan we rechts af, op zoek naar het Pera Palace Hotel. Het is (was) bekend door het verblijf van vele oude corifeën van de 20e eeuw, waaronder Agatha Christie. Maar wij treffen het hotel aan, met gegalvaniseerde platen voor de deuren en de ramen. Het hotel is dus niet meer in gebruik.
Vlak bij het eind van Istiklal ligt het Merlevi klooster, van de dansende Derwisjen. Maar dat doen ze dus maar op één dag in de maand en dus niet op die dag, dat het ons uitkomt. Dus lopen we er maar voorbij, op weg naar de Galata toren.
We gaan met de lift omhoog. Op de trans is het daar dringen geblazen, want iedereen wil aan alle kanten het uitzicht zien. Het is inderdaad ook echt wel de moeite waard. Je ziet van daar alle beroemde plaatsen; Topkapi, de Aya Sofya, de blauwe moskee, de Süleymaniye moskee en de Galatabrug.
Via de Galatabrug lopen we terug naar Eminönü. Op de brug staan tientallen mannen te vissen. Ze vangen alleen maar kleine visjes van ongeveer 10 cm lang. In de laag onder het wegdek van de brug zijn tientallen restaurants. Sommige restaurants hebben geen stoelen, maar geweldig grote zitzakken. De trendy jeugd zit daar. Aan het eind van de brug komen we weer op de kade van Eminönü. Het wemelt er van de mensen en velen eten een broodje vis. En daar zien wij die kleine visjes van 10 cm lang weer terug. Die hengelaars op de brug waren dus gewoon aan het werk!
Vlak bij de kade ligt ook de Misir Carsisi, oftewel de kruidenbazaar. Daar zien we de vele kleuren van alle kruiden, die je je maar kunt voorstellen. En vele soorten kaas. En echte sponzen. Deze bazaar is leuker dan de grote bazaar, vinden wij.
Tegen de kruidenbazaar aan ligt de Yeni Camii, ook wel de nieuwe moskee genoemd, een moskee, die -net als de Suleymaiye moskee- ook gebouwd is door Sinan, de architect van de sultan. Net als wij daar binnenkomen is er dienst aan de gang. De voorzanger is vandaag goed bij stem! Deze moskee is niet zo groot en hij komt daardoor wellicht verfijnder over. Ook hier zien we veel blauwe tegels, net als in de blauwe moskee.
Op weg terug naar ons hotel gaan we eten in restaurant Homemade. We praten ook even met de eigenaar. Hij lijkt op Robert de Niro en hij vertelt, dat hij door sommige mensen nog steeds zo genoemd word. Hij blijkt getrouwd geweest te zijn met een nederlandse. Door heimwee is dat huwelijk gestrand. Het eten is er trouwens wel heel lekker. Een aanrader
Een beetje vermoeid lopen we terug naar ons hotel. Het begint onderweg behoorlijk te regenen. Dat zal ons de komende dagen regelmatig overkomen. Er heerst op dit moment blijkbaar een weersoort, waarbij het elke dag om ongeveer half vijf gaat regenen. We schuilen onderweg in een stopplaats van de tram.

20 mei.
We gaan (weer) met de tram naar de halte bij de Beazit moskee. Daar lopen we om de universiteit heen en we komen bij de Suleymaiye moskee. Dit is de meest belangrijke moskee in Istanbul. Het gebouw is een eerbetoon aan haar stichter, sultan Süleyman de “prachtlievende” en aan de architect, de legendarische Sinan. De moskee werd tussen 1550 en 1559 gebouwd op de plaats, waar vroeger het Eski paleis stond. Ook rondom de moskee staan nog de originele voorzieningen, zoals de keukens, het ziekenhuis, de scholen en de karavanserai, maar die zijn natuurlijk niet meer als zodanig in gebruik.  Alleen de keukens hebben nog iets van hun originele functie behouden, hier zit nu een restaurant in, dat Darüzziyafe heet. Buiten de moskee, maar binnen de omsluitende muren staat ook de tombe van Süleyman. Zijn architect Sinan heeft een tombe net buiten de muren.
Het is niet goed mogelijk om een omschrijving van de moskee te geven, zonder plaatjes. Daarom: kijk ook maar eens bij de foto’s. Vanuit het gewelf hangt een netwerk van lampen, die de gebedsvloer verlichten. De ruimte waar het publiek mag komen is afgezonderd van de gebedsvloer. De meeste bewondering gaat naar het zicht naar boven. De koepels en de bogen. De verfijndheid, die wij in de nieuwe moskee zagen is hier ook aanwezig. Een gevoel van rust overvalt je als je binnenkomt. Het gevoel van ruimte wordt versterkt, doordat de hoogte van de koepel precies twee keer zo groot is als de diameter.
Weer buiten de ommuring gekomen, gaan wij op zoek naar de Lale Bahcesi, een mooie theetuin. Na enig zoeken en vragen vinden we hem. Vlak naast het Darüzziyafe restaurant. We drinken daar een Cola en een kop thee en we roken een waterpijp. Die wordt je vanzelf aangeboden, want in theetuinen en op terrassen van diverse restuarants is dat gebruikelijk.
Langs de tombe van Sinan lopen we omlaag naar de Gouden Hoorn. We nemen de ferry naar Kadeköy. We weten een plaatsje te bemachtigen aan de railing en kijken naar het drukke scheepvaartverkeer op de Bosporus. Er liggen twee cruiseschepen en er komen diverse grote zeeschepen langs. Voor de kust van Üsküdar ligt een klein eilandje, waar de witte Leandertoren op staat. De toren heeft allerlei funkties gehad. Het is nu een restaurant annex disco. Na de containerhaven zien we het Haydarpasa station liggen. Hier eindigen de spoorlijnen vanuit het Oosten.
In Kadeköy is weinig te beleven. Alla, er lopen veel Turkse dagjesmensen, er staat een gouden standbeeld van Atatürk en er is de Türkballon, die bij voldoende vraag 200 meter omhoog gaat, vanwaar je ver om je heen zou kunnen kijken, maar wij vinden het niet gezellig hier en we gaan vrij snel weer terug.
We vullen de rest van de middag door ons te vergapen aan de gezellige drukte op het Sultanahmetplein. We gaan daarna nog wat shoppen bij het Hippodroom en in een leuke winkelstraat achter de blauwe moskee. Ook lopen we door de voormalige hamam van Roxelane, de vrouw van sultan Süleyman. Daar zit nu een hele grote winkel in, waar men van staatswege de meest fantastische kleden verkoopt.
Die avond besluiten we om eens te gaan eten in een restaurantje, dat ons al eens eerder was opgevallen, restaurant Mozaïk, in een zijstraatje van de Divan Yolu Caddesi. Dat sloeg werkelijk alles! Puike bediening en voortreffelijk, heerlijk eten!

21 mei
In de middag zullen we weer opgehaald worden door de airport transfer en dus vullen wij de tijd door wat op Sultanahmet rond te lopen en we gaan nog een keer naar de Sülemaiye moskee.
Istanbul is een stad met cultuur en historie, iets dat ons altijd weer aantrekt.

Terug naar Reizen